Aria Diva

Film krótkometrażowy zrealizowany na podstawie opowiadania Olgi Tokarczuk pt. "Ariadna na Naksos."


Na pierwszy rzut oka Basia (w tej roli Gabriela Muskała), przykładna żona i matka dwójki dzieci, wiedzie bardzo uporządkowane życie. Bez zarzutu wywiązuje się z domowych obowiązków. Skończyła romanistykę i stosunki międzynarodowe, ale "spełnia się w domu". Deklaruje, że jest to jej dobrowolny wybór - "Zamiast doktoratu - piorę, sprzątam, gotuję, rodzę" - mówi.

Tę harmonię burzy pojawienie się Joanny (świetna kreacja Katarzyny Figury), diwy operowej, która wprowadza się piętro wyżej. Jest ona całkowitym przeciwieństwem Basi: otwarta, bezpośrednia, pewna siebie, niezależna, bezpruderyjna...

Jak się później okaże, wniesie ona niemały zamęt w idylliczny obrazek życia rodzinnego.

Basia stanie przed dylematem: albo dalej będzie "robiła swoje", prowadząc ustabilizowane, ale miejscami dość nudne życie, przedkładając potrzeby męża i dzieci nad swoje własne prawo do szczęścia; albo porzuci to, co znane, bezpieczne, trywialne na rzecz bardzo pociągającej, ale jednak wielkiej niewiadomej.


Aria Diva uwodzi nie tylko pięknym głosem (zasługa Ewy Podleś) i muzyką ("Bajazet" A. Vivaldiego i "Ariadna na Naksos" J. Haydna), ale również świetnymi rolami kobiecymi: wyzywająca i pełna ekspresji K. Figura i przeciwstawiona jej skromna, powściągliwa G. Muskała. Całość uzupełniają świetne zdjęcia autorstwa Przemyława Kamińskiego.


To, co jest dużym atutem tego filmu, to niedopowiedzenie. Smoczyńska nie określa jednoznacznie więzi łączącej kobiety, unika dosłowności w przedstawieniu ich wzajemnej fascynacji. Nie prowokuje również scenami nasyconymi erotyzmem; bardziej interesuje ją to, co niezwerbalizowane: wymiana spojrzeń, ukradkowy uśmiech, ruch warg, drobne gesty itp.

Dzięki temu otrzymujemy przekonująco opowiedzianą historię, miejscami może przewidywalną, ale za to pełną ciepła i uroku. Wszystko to bez zbędnego moralizatorstwa


Polecam.