Tęczowa Anka Zet

W życiu podejmuję się realizacji tych działań, które uważam za słuszne. Mogą się one komuś podobać lub nie. Mogą mi się one udać lub nie. Przyjmuję to do wiadomości. Jednocześnie rozumiem, kiedy pojawia się wobec mnie lub moich poczynań lawina krytycznych przymiotników. Rozumiem, bo przed terapią prawdopodobnie dołączyłabym do chóru "urażonych", "zawstydzonych", "obrażonych" itp.

Założyłam hełm, który dała mi prababka, wrażliwa na prawa kobiet i przejawy wszelkiej dyskryminacji, z przykazaniem, bym nosiła go dotąd, aż w Polsce nastąpi równość praw i obowiązków dla kobiet i mniejszości.
Tęczowy sweterek kupiłam na bazarze w Amsterdamie na jednym z licznych stoisk, gdzie ich pełno obok innych części tęczowej garderoby. Sprzedawca przy okazji poinformował mnie, gdzie są najbliższe lokale lesbijskie. Czy w Polsce byłoby to możliwe? Nie. A dlaczego? Przecież to nie przestępstwo handlować tęczowymi gadżetami, jak również nabywanie ich nie jest niezgodne z prawem. Przepisy także nie zabraniają ubierania się w kolory tęczy. Z jakiegoś jednak powodu handlem tęczowymi gadżetami zajmują się w Polsce nieliczni, a jeszcze mniej liczni nieliczni obnoszą się w nich w miejscach publicznych. Dlaczego? Bo mogą się narazić. I to, paradoksalnie, nie tylko przysłowiowym „dresom”, ale i plejadzie kwiecistych postaci spod znaku LGBT. Dlaczego tak się dzieje?

W księgarniach Amsterdamu, Paryża, Londynu, Brukseli i innych miast europejskich nawet na dwóch piętrach mienią się różne powieści, poradniki, kalendarze, pocztówki itp., kuszące nieheteroseksualnych do ich posiadania. W Polsce – często z powodu braku odważnych wydawców i wydawczyń (na zdrowy rozum, co ma do tego odwaga?) – takie pozycje są nadal sporadyczne.
Zachodnie telewizje zobligowane do realizowania misji lub zorientowane na pieniądz, prześcigają się w różnych programach dla lub z udziałem osób, identyfikujących się jako LGBTQ.
Natomiast osoby nieheteroseksualne żyją sobie, realizując się zawodowo, rozwijając pasje i zainteresowania, bez obawy o zwolnienie z pracy, bo prawo za nimi stoi. I rozrywają się w lokalach przeróżnych, spoglądając na reklamy do nich adresowane.
I nawet oficjalny związek mogą ze sobą zawrzeć i wspólnie rozliczać, i majątek po sobie wzajemnie pozostawić. I wiele innych rzeczy mogą…

A w Polsce?
Podręczniki szkolne już na poziomie gimnazjum, a potem w szkołach ponadgimnazjalnych pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej straszą ludzi homoseksualistami, wymieniając ich w równym szeregu przy zoofilii, nekrofilii czy pedofilii. Potrafią nawet informować uczniów homoseksualnych, że ci mogą się z tej orientacji „wyleczyć” (przoduje w tym Rubikon, najczęściej polecany przez polskich nauczycieli).
Dorota Obidniak ze Związku Nauczycielstwa Polskiego poinformowała mnie, że wraz z KPH oraz Lambdą Warszawa pisano do MEN w sprawie podręczników. Ale to pisanie na Berdyczów. Nowoczesne podręczniki są, przygotowywane do wychowywania dzieci na bazie współczesnej rzetelnej wiedzy – do czego zobowiązuje Konstytucja RP – ale ktoś w MEN obliczył, że w tych podręcznikach słowo „homoseksualność” pojawia się częściej niż „rodzina”, co spowodowało odstawienie ich na półkę, jak kiedyś traktowano filmy.
Uwagę homoseksualistom poświęcają też wydawnictwa katolickie, które w szerokiej gamie, dostępnych na rynku podręczników do religii (!) zawsze podejmują ten temat.
Tymczasem na niwie terapeutycznej Polskie Towarzystwo Psychologiczne ustami samego profesora Jerzego Mellibrudy informuje mnie, iż nie ma konieczności pisania oświadczenia, informującego, że z orientacji homoseksualnej podczas terapii nie można się wyleczyć.
Kiedy na debacie w „Gazecie Wyborczej”, poświęconej wykorzystywaniu seksualnemu w dzieciństwie powiedziałam, że – zaznaczając, iż usłyszałam te dane w telewizji – w polskiej rodzinie co trzecie dziecko jest wykorzystywane seksualnie, wspomniany prof. Mellibruda upomniał mnie, że trzeba być odpowiedzialnym za słowo. Po spotkaniu spytałam go wprost, dlaczego nie kieruje tej prośby do tych psychoterapeutów, którzy wzbudzają wśród swoich klientów poczucie winy, głoszą nieprawdziwe i krzywdzące stereotypy o homoseksualności oraz zapewniają, że można się z niej „wyleczyć”?
Do wielu programów radiowych i telewizyjnych są zapraszani eksperci, którzy debatują nad homoseksualnością jako „nieprawidłowo ukształtowaną orientacją psychoseksualną”.
Również z tych powodów rodzice, dowiadując się o homoseksualności swoich dzieci, czasami odrzucają je, czasami wyrzucają z domu, a niekiedy proszą, by jednak znalazły sobie jakiegoś osobnika płci przeciwnej.
Mogłabym się rozpisać na temat nietolerancyjnej codzienności dla lesbijek i gejów w naszym kraju. Przyglądam się temu i nie wierzę. Nie tylko nie wierzę, ale się na to nie godzę. Dlatego zakładam swój strój i będę go konsekwentnie nosić, aż osoby homoseksualne pozyskają należne im prawa, a społeczeństwo otrzyma należną mu świadomość i wiedzę. Oczekuję też, by kobiety doczekały się równouprawnienia, które mają zagwarantowane i zapisane w Art. 33. Konstytucji RP.

Kiedy spojrzy się na sytuację osób nieheteroseksualnych w Polsce, nie może dziwić fakt, że niektórzy nie akceptują swojej orientacji, wielu ją ukrywa w domu, a jeszcze większa ilość nie ujawnia w pracy. Lesbijki i geje zwyczajnie boją się chodzić po ulicach, trzymając się za rękę czy przytulając się, a także obawiają się spotykać z kolegami z pracy w lokalach lesbijsko-gejowskich. Polscy nieheteroseksualni, zaszczuci przez homofobiczną atmosferę w polskim społeczeństwie, zwyczajnie nie tylko nie czują potrzeby otwartego życia, ale i piętnują tych, którzy namawiają ich do porzucenia kłamstwa i do coming outu.
Nieliczni działacze LGBTQ próbują zwracać uwagę na konieczność budowania Polski otwartej na obecność różnych mniejszości, w tym seksualnych. Tych kilka głosów jest wspieranych przez feministki, nieliczne autorytety naukowe (zliczymy ich do dziesięciu, nieprawdaż?), pewną grupę psychoterapeutów, promilowo ujawnionych celebrytów i garstkę przedstawicieli sceny politycznej. Chociaż ci ostatni, prawdopodobnie z okazji okresu przedwyborczego, ochoczo rozmawiają z Grupą Inicjatywną ds. Związków Partnerskich. Acha, i dodam dziennikarzy. Jednak poziom przygotowania niektórych z nich, plus sztywny scenariusz, który z założenia narzucają wydawcy i producenci, często uniemożliwia podjęcie tematu i poruszenie naprawdę istotnych kwestii z tego zakresu.
A co mamy w mediach? Pojedyncze lesbijki lub gejów na okładkach, kilka materiałów w stylu: „Od kiedy Pani jest lesbijką?”, „Czy lesbijka może być pedagogiem?” (nie może, bo jest przez księdza (!) – dam na to przykład – zwolniona z pracy) itp. Nie dostrzegłam oburzenia jakiegokolwiek dziennikarza z powodu wymienionych przeze mnie na wstępie zagadnień, a boleśnie odczuwanych przez jednostki homoseksualne. Zapytany kiedyś przeze mnie Zbigniew Ziobro o to, kiedy osoby homoseksualne będą miały te same prawa, obłudnie stwierdził, że jako lesbijka mam te same prawa, co inni obywatele. Powiedziałam mu, że nie mogę wziąć ślubu z kobietą, z którą dzielę codzienność od wielu lat, więc gdzie są te same prawa?
Kiedy zatem pojawiam się w programie śniadaniowym, mającym opowiadać jak geje i lesbijki spędzają Walentynki, to ogarnia mnie oburzenie. Bo to, czy wręczam swojej nieślubnej żonie fioletowe serduszko, różowego słonika na sznureczku czy spędzamy cały dzień w łóżku, a może rzucamy się śnieżkami lub lepimy bałwana jest dla mnie tematem, który nie powinien zaistnieć w mediach, dopóki nie zostaną omówione bardziej zasadnicze kwestie, jak np. wprowadzenie Ustawy o Związkach Partnerskich.
Decydentką w programie nie byłam i nie mogłam zasugerować, by dziennikarze wykorzystali okazję i uświadomili wielu nieświadomych, że w naszym kraju lesbijki i geje nie mogą zawierać związków partnerskich (niektórzy nasi znajomi są przekonani, że możemy w Polsce to robić, a inni sądzą, że jeśli nie możemy w Polsce, to możemy sobie wyjechać za granicę i wrócić do naszej Ojczyzny jako dwie żony w pełni praw). Skoro nie mogłam wpłynąć na temat spotkania, pozwoliłam sobie na wypowiedzenie haseł, ważniejszych od żonglowania pustosłowiem na temat cukierkowego święta. Bo chcę uświadomić ludziom, że poza tym, iż jestem lesbijką, jestem również kobietą, jestem człowiekiem i jest wiele spraw w życiu, które w bardziej lub mniej bezpośredni sposób mnie dotyczą lub dotyczyć będą w przyszłości.
Bo potykam się o nieodśnieżony śnieg podobnie jak matka, pchająca wózek czy staruszka o lasce, co zimą wychodzi z domu tylko wtedy, gdy naprawdę musi, bo łatwo o kontuzję w miastach, które postanowiły łatać dziurę budżetową oszczędnościami na wywożeniu śniegu.
Uważam też, że ślamazarność w wyjaśnieniu okoliczności śmierci uczciwego oficera policji daje zły przykład zarówno przestępcom jak i policjantom, na ścieżce ich kariery zawodowej, bo to zwyczajna demotywacja kolejnych uczciwych stróżów prawa.
Nie podoba mi się też, że ZUS uczestniczy w reformie systemu emerytalnego, przelewa ogromne kwoty do funduszy emerytalnych, rencistom i emerytom, wypłacając głodowe stawki i nie zastanawia się, jak oni mają z nich opłacić rachunki, koszty leków i kupić podstawowe produkty w sklepach, nie wspominając o takiej ekstrawagancji jak bilet do kina czy teatru.
Powtórzę z pełną odpowiedzialnością, że najsmutniejszy dla mnie jest widok emerytów, za którymi są dwudziesto- i trzydziestoletnie okresy pracy, którzy grzebią w śmietnikach, by znaleźć puszki, spieniężyć je i wzbogacić nieludzko pusty portfel.
Może się to komuś podobać lub nie, ale te tematy są dla mnie istotniejsze od „blablania” o kolorycie kiczowatych Walentynek, których nie obchodzę, a przygotowujący program dziennikarze nie zapytali mnie nawet o to.

Nie ukrywam, że hełm jest dla mnie uciążliwy. Jest ciężki, bo jest prawdziwy. Zamiast znoszonego sweterka wolałabym też przebierać się w suknie, w których niektórzy już mnie widzieli, paradować w szpilkach i oczarowywać zmysłowym makijażem. Postanowiłam sobie jednak, że hełm będę nosić dopóty, dopóki, prawa kobiet nie zaczną być respektowane. To pewien symbol, który pozostanie przy mnie, bez względu na to, czy będę działaczką LGBT, prezydentką, premierką, ambasadorką, posłanką czy senatorką.
Smuci mnie, że hełm ów i symboliczny strój musi przypominać, że choć nasz kraj i ratyfikował konkordat, i przyjął znaczną część przepisów unijnych, to daleko mu jeszcze do w pełni cywilizowanego społeczeństwa, w którym jednostki słabsze, pozbawione swoich praw, mogą spać spokojnie.
Decydenci, czy Wam nie jest wstyd, że nie chce się Wam podjąć działań w tym kierunku?
Czy chcecie, by Anka Zet przypominała Wam o nie wypełnionych zadaniach?
Serdecznie Państwa pozdrawiam
Anna Zawadzka / Anka Zet
Data publikacji w portalu: 2010-03-15
Anka Zet – kobieta ceniąca wartości rodzinne, jakie we własnym podwórku od przeszło 14 lat ze swoją – nadal nieślubną – żoną uprawia. Niestrudzona edukatorka, wierząca, że dzięki ustawicznej pracy dojdziemy do wielkich zmian. Potyka się czasami o przeszkody, ale strzepuje pył i podąża z uśmiechem i hełmem na głowie wśród bardziej lub mniej zawiłych korytarzy życia. www.comingout.pl, www.ankazet.com
Podoba Ci się artykuł? Możesz go skomentować, ocenić lub umieścić link na swoich stronach:
Aktualna ocena: ocena: 5 /głosów: 2
Zaloguj się, aby zagłosować!
OPINIE I KOMENTARZE+ dodaj opinię  

abs_ik2010-03-15 21:15
Wszystko pięknie, ale jednego nie łapię. Czy autorka postuluje, żeby TV zaprzestała nadawania programów rozrywkowych i 24/7 pochylała się nad wszystkimi wymienionymi - nie przeczę, że istotnymi - problemami? Czy też ma to być rola jedynie telewizji śniadaniowej?

jovan2010-03-15 23:21
Witam Panią, Pani Anko Zet. A zatem wystąpiła Pani w telewizji śniadaniowej aby "..uświadomić ludziom, że poza tym, iż jestem lesbijką, jestem również kobietą, jestem człowiekiem". Gratuluję. Bardzo mnie ciekawi na ile ten mundurek, który Pani przywdziewa, pomaga, a na ile przeszkadza. Rozumiem, że działalność LGBT jest skierowana do społeczeństwa heteronormatywnego także. Co myśli statystyczny Kowalski widząc Panią w hełmie, w sweterku, z atrybutami jakie przywdziewa Pani przy każdej nadarzającej się okazji? Na ile Pani wizerunek pomaga środowisku LGBT, a na ile szkodzi? Bardzo mnie to ciekawi. Odnoszę wrażenie że para idzie w gwizdek, bo kojarzy się Pani mi, osobie nieheteroseksualnej, właśnie z tym hełmem, z tym swetrem, z megafonem, natomiast nie potrafię przywołać żadnych konkretnych argumentów, skutecznych działań, poza frazesami o ciemiężeniu homoseksualistów przez wszystkich wokół. Żeby nie przedłużać: jak Pani zdaniem Pani działania (a przede wszystkim Pani wizerunek medialny) odbijają się na postrzeganiu przez społeczeństwo środowiska LGBT? To pytanie nasunęło mi się kiedy usłyszałam stwierdzenie znajomej: "Gdy ją widzę, wstyd mi że jestem lesbijką" wypowiedziane w chwili gdy mijała nas Pani na ostatniej manifie. Ja akurat się z Panią nie identyfikuję, natomiast niepokoi mnie fakt, że może tak zrobić np mój sąsiad, szwagier, czy kolega z pracy, na wieść że jestem lesbijką. Czy nie chodzi o to, żeby pokazać społeczeństwu że jako ludzie jesteśmy tacy sami jak reszta? Czy nie da się tego uczynić przez logiczną dyskusję i racjonalne argumenty zamiast kolorowych piór i krzyku przez megafon? Będę wdzięczna za odpowiedź. Pozdrawiam.

Leica2010-03-16 13:30
"Założyłam hełm, który dała mi prababka [...]z przykazaniem, bym nosiła go dotąd, aż w Polsce nastąpi równość praw i obowiązków dla kobiet i mniejszości." Nosisz go zawsze i wszędzie, czy tylko wtedy i tam, gdzie można się zaczepić pod kamerę telewizyjną? "Smuci mnie, że hełm ów i symboliczny strój musi przypominać, że choć nasz kraj i ratyfikował konkordat, i przyjął znaczną część przepisów unijnych, to daleko mu jeszcze do w pełni cywilizowanego społeczeństwa" Może się mylę, ale nie sądzę, by ten oryginalny choć mało praktyczny (zwłaszcza w upały) strój przypominał komukolwiek o czymkolwiek. Poza Tobą, rzecz jasna - choć przypuszczam, że pamiętałabyś o tym wszystkim także z gołą głową ;). "Decydenci, [...] Czy chcecie, by Anka Zet przypominała Wam o nie wypełnionych zadaniach?" Obawiam się, że ww. decydenci nie doceniają powagi sytuacji, co może - acz nie musi - mieć pewien związek z specyficznym emploi osoby przypominającej ;)

Bosa2010-03-17 21:46
Droga Pani Jovan, Pani osąd wydaje mi sie niesprawiedliwy. Czy sądzi Pani, że każdy heteroseksualny człowiek nie utożsamiający sie z poglądami/zachowaniem innych heteroseksualnych osób odczuwa wstyd względem swojej orientacji seksualnej? Nie wszystkie lesbijki są takie same i nie wszystkie wpisuja sie w ten sam kanon zachowań. Potrzebujemy ludzi, którzy walczą, którzy wyrażają niezadowolenie, którzy mają odwagę mówić o swoich potrzebach. Każdy ma prawo do wyboru sposobu w jaki będzie to robił. Mam nadzieję, że Pani sposób czyli logiczna dyskusja i racjonalne argumenty okażą sie bardziej skuteczne niż hełm i megafon. Póki co widoczne są tylko te dwa ostatnie za co dziękuje Ance Zet.

zuz@2010-03-18 14:56
Jovan, to prawda, ze jestesmy tacy sami jak hetero-czesc spoleczenstwa, tj. jestesmi rozni. Mi sie wydaje, ze osoby najczesciej reprezentujace nasza mniejszosc w mediach sa takie jak Kostrzewa, Biedron, itp., wiec jesli ktos (np. twoj sasiad, czy szwagier) chce nas kojarzyc z "normalnymi" (cokolwiek to znaczy) ma juz wystarczajaco "normalnych" wzrorcow. Jezeli tego nie robi nie zwalaj winy na anke zet, bo to nie ona jest homofobem :)

Moniono  moniono@wp.pl2010-03-18 20:11
Droga Jovan, ja również nie identyfikuje sie z "dużym i kolorowym show". Jestem lesbijka co widać na pierwszy rzut oka, choć nie nosze tęczowych gadżetów, ani nie obnoszę sie z moimi seksualnymi preferencjami na ulicy (trzymania sie za ręce, czy zwykłego przytulania nie zaliczam do zachowań seksualnych). Moim celem jest walka o równe uprawnienia, np. prawo do odwiedzania najbliższej osoby w szpitalu, czy o edukacje seksualna dla młodzieży nieheteroseksualnej itd. Odnoszę wrażenie, że niewiele osób myśli podobnie. Niestety ciężko jest zrobić cokolwiek, będąc mniejszością w mniejszości. Dlatego chciałabym, wspólnie z ludźmi o podobnym podejściu zrobić coś dla naszej społeczności. Ilekroć rozmawiałam z członkiniami lub członkami istniejących organizacji o zmianie podejścia do problemu, tylekroć byłam „przygniatana tęczą”. Tak jakby organizacje te nie brały w ogóle pod uwagę, ze żyjemy w kraju wyznaniowym, gdzie manifestacje ordynarnie zachowujących się ludzi budzą jedynie wstręt i nienawiść, a nie zainteresowanie i poparcie jak w Niemczech, czy Holandii. Więc nie dziwi mnie, że jesteśmy postrzegani jako grupa atakując wartości wyznawane przez większość społeczeństwa. Jeżeli jest pani zainteresowana wspólnym działaniem, to proszę o kontakt. Liczę na to, ze znajdzie się więcej osób, które chciałyby również poprzeć logiczna dyskusja i racjonalne argumenty i w taki sposób walczyć o nasze prawa. Mam nadzieję również na wiadomości od Was. Pozdrawiam serdecznie

shadowland2010-03-20 07:31
""Postanowiłam sobie jednak, że hełm będę nosić dopóty, dopóki, prawa kobiet nie zaczną być respektowane. To pewien symbol, który pozostanie przy mnie, bez względu na to, czy będę działaczką LGBT, prezydentką, premierką, ambasadorką, posłanką czy senatorką. " jak dla mnie to ten "symbol" najbardziej sie przyda gdy zostaniesz juz "Napoleonem" i wszyscy na odziale docenia Twoja doniosla role w historii

moja_alchemia2010-03-22 11:14
Dobrze, że pojawił się ten tekst, już wiadomo jakie intencje kierowały zachowaniem pani Anny Zawadzkiej. Moim zdaniem, każdy ma prawo do wyrażania swoich poglądów, oczywiście z szacunkiem dla innych. Nie chciałabym oceniać treści wypowiedzi ani samego zachowania, niemniej uważam, że to co robi Anka Zet wzbudza zainteresowanie i dyskusję, i przez to może mieć pozytywne znaczenie.

Yga2010-03-22 11:32
droga Moniono, ja tylko w kwestii odwiedzin w szpitalu - bardzo proszę nie podawać nieprawdziwych informacji. odwiedzać w szpitalu można kogo się tylko chce i nie ma znaczenia tutaj brak papierka związkowego. problem powstaje przy pogrzebie (wydanie zwłok) lub gdy partnerka jest nieprzytomna - warto wcześniej wypełnić stosowny dokument w szpitalu, upoważniający naszą partnerkę do dowiedzienia się o naszym stanie zdrowia. zapraszam na stronę gdzie publikujemy różne przydatne informacje: www.zwiazkipartnerskie.info

jovan2010-04-06 21:01
@Bosa "Czy sądzi Pani, że każdy heteroseksualny człowiek nie utożsamiający sie z poglądami/zachowaniem innych heteroseksualnych osób odczuwa wstyd względem swojej orientacji seksualnej?" Tak się składa, że w naszym kraju osoby heteroseksualne nie są postrzegane przez pryzmat swej orientacji seksualnej, natomiast homoseksualiści - jak najbardziej. Kwestia odbioru przez społeczeństwo - wzorzec, który przez działania osób takich jak pani Anka Zet, jest utrwalany w świadomości społecznej. Moim zdaniem utrwalanie takiego właśnie stereotypu, osoby homoseksualnej jako "innej", "dziwnej", "krzykliwej", jest po prostu szkodliwy dla środowiska LGBT. Dalej pisze Pani: "Potrzebujemy ludzi, którzy walczą, którzy wyrażają niezadowolenie, którzy mają odwagę mówić o swoich potrzebach." No właśnie "swoich". Jeśli ktoś występuje w swoim własnym imieniu, ma potrzebę artykulacji swoich potrzeb czy pragnień, może założyć na głowę nawet stary kalosz. Proszę mi wierzyć - nie mam absolutnie nic przeciwko. Jeśli natomiast ktoś występuje jako reprezentant grupy, sprawa jest zupełnie inna. Pani Anka reprezentuje środowisko, nie jest anonimowa, a przed kamerą nie występuje jako osoba prywatna. To co mnie zastanawia, to czy zdaje sobie z tego sprawę. Pozdrawiam

Casjopea2010-04-10 17:18
ale sie rozpisaly.. w polowie stracilam wątek.. ale co tam. niech sie KPH promuje jak moze. byle sie nachapac. byle byc celebrytą..

Moniono2010-04-28 08:19
Z całym szacunkiem, droga Ygo. Chodziło mi właśnie o odwiedzanie partnerki w stanie w którym jedynie najbliższa rodzina ma możliwość dowiadywania sie o stanie zdrowia lub odwiedzania. Tymbardziej, że w często to rodzina z premedytacją nie chce tych informacji przekazac, ponieważ zwyczajnie nie akceptuje tego związku. Casjopea, czy na prawde jest Ci obojetne w jaki sposób jesteśmy reprezentowane przez organizacje, które podobno działają w naszym interesie?


Dopisywanie opini, tylko dla zarejestrowanych użytkowniczek portalu

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się!

  NAPISZ DO NAS  

Masz uwagi, zauważyłaś błędy na tej stronie?
A może chciałabyś opublikować swój tekst?
- Napisz do nas!

NEWSLETTER I SPOŁECZNOŚCI

Chcesz być powiadamiana o nowościach w portalu? Zarejestruj się i zaprenumeruj nasz newsletter lub kanał Nowości RSS!
Możesz też dołączyć do naszej strony na Facebook lub Twitter. Zapraszamy!

  ZOBACZ TAKŻE  

Ostatnio komentowane:

news Prawa kobiet a Koran
vesania olicadiablica ma całkowitą rację. Szkoda że w Polsce nie mówi się o tym głośno, Użalamy się nad tym jaki ciężki los mają imigranci z krsjów muzułmańskich a zupełnie pomijamy to, jaki... opinia dodana 2017-01-14 16:00:40
muzyka Zawsze mocno żyłam i teraz mam co wspominać
Hitoshi W piątek byłam na koncercie Closterkeller. Anja jest niesamowitą kobietą, jest charyzmatyczna, silna i pewna siebie, dała przepiękny występ. Uwielbiam ją.... opinia dodana 2012-11-05 20:27:47
literatura Na jej rozkazy - CHAUDIÈRE A.D. i CALIGO A.
Słabo. Dobrnęłam do 20 strony mało się przy tym nie topiąc w nadmiarze nic nie wnoszących słów. Żałuję,...

Dołącz do naszej społeczności!

nowe i najaktywniejsze profile:

© KOBIETY KOBIETOM 2001-2016