Fun Home - Bechdel Alison

Alison Bechdel jak autorka podkreśla swoje wyobcowanie - niewidzialną przepaść, która oddziela ją od rodziców i realnego życia. Chłód, podkreślony biało niebieską tonacją tuszu odczuwa się z każdą stroną. Najcieplejszy z wszystkich miejsc wydaje się „Dom Uciech” - gdzie już nikogo nic nie martwi. Wisielczy, absurdalny humor zdaje się towarzyszyć autorce cały czas. Czy był tam zawsze czy później tworzenie byłoby bez niego niemożliwe?

(Niewątpliwie) Pani Śmierć zdaje się kompletna dzięki temu dystansowi. Z nutą absurdu i niewzruszonym uczuciem przemijania. Kwitowana uśmieszkiem kąta ust tworzy niekończącą się barierkę w domu rodziny Adamsów. Jest oparciem dla zmęczonych i zjeżdżalnią dla dzieci.


Brak chronologii pozwala płynnie łączyć wydarzenia biograficzne. Raczej ich istota czy ton decydują o kolejności przywoływania – nie chronologia. Niczym zręczna iluzjonistka autorka odkrywa przed nami swoje przeżycia. Tka materię z której są uszyte buty, w których chodzi do dzisiaj. Ufa, że zrozumiemy intencje, wahania i lęki. Prestidigitator nawiązuje dialog z publiką. Każda introspekcja wzbudza we mnie podziw, podziw za odwagę. Pokazuje kruchość tkanki pamięci, zakłamania przeinaczenia – jest szczera. Czytając nie da się przeoczyć szczegółów (Kakadu!), które uzupełniają krajobraz przeżyć autorki. Czytając/oglądając czułem się jak mile widziany gość w „Domu Uciech”


„W konstelacji zimnych i odległych gwiazd swoich rodziców formuje się unikalna kompozycja. Odnaleziona dzięki ograniczeniom konwenansu. Stworzona z chłodu i ze zduszonej potrzeby pokonywania dystansu. Z reakcji pomiędzy Ojcem Tytanem Matką Substancją Niejednorodną powstał unikalny stop szlachetny. Raczej poważny niż radosny. Alison.”