"Przypadki" Katarzyny Groniec, czyli dekalog inaczej

Piosenki Kasi Groniec mają swoich stałych odbiorców, których o klasie artystki przekonywać nie trzeba.

Katarzyna Groniec odkąd zasłynęła jako Anka w musicalu "Metro" konsekwentnie trzyma wysoki poziom, interpretując piosenki na scenach teatrów i nagrywając płyty. Tak jest i tym razem. Płyta „Przypadki” to czwarty krążek w jej dorobku.

Mimo, że sama autorka nazywa swoje piosenki dekalogiem, nie należy szukać tam bezpośrednich odniesień do biblijnych przykazań. Żaden z utworów nie mówi o nich wprost. To raczej zbiór osobistych impresji inspirowanych dekalogiem. To przywołanie faktów z życia, zdarzeń, okoliczności, przemyślenia i rozważania nad powinnościami. To swoista dekonstrukcja dekalogu . Całość rozważań ponumerowana jest od I do X, a pierwszy i ostatni utwór na płycie stanowią prolog i epilog .
Słuchając piosenek Groniec zwraca się zwykle uwagę na tekst, a właściwie na jego interpretację. To, co uderza pierwsze, to ekspresja przekazu będąca wynikiem niesłabnącego scenicznego kunsztu.
Na „Przypadkach” mamy do czynienia z tekstem śpiewanym, mówionym, a nawet szeptanym. Mamy tu zarówno wykonania w formie lżejszej („Poniedziałek”) oraz interpretacyjne popisy wyróżniające piosenki z całości („ Nie zabijaj”)
Muzyka, akompaniament stanowi tło, a jednocześnie współistnieje. Aranżacje są jak dobrze skrojone na miarę ubranka, w które przystrojono teksty. Na szczególną uwagę zasługuje „Tamta kobieta” oraz prolog rozpoczynający płytę („Istnieje gdzieś podobno niedany nam świat, gdzie kochać wszyscy mogą, płacze się z radości, tęsknoty się spełniają raz na sto lat, zgubieni powracają, nie wstydzą się czułości, mów gdzie to jest, pomóż znaleźć to miejsce, to w którym zatęsknię i zasnę a potem obudzę się ...”)