"Zmiłości" - nowa płyta Pauliny Bisztygi.

Nietypowe podejście do aranżacji w połączeniu z przejmującymi tekstami i głosem Pauliny niesie muzykę, która ukazuje cały wachlarz odczuć związanych z miłością: mamy tu barwy pragnień, odcienie tęsknot i całą paletę wzruszeń.
Album otwiera piosenka „Podoba mi się”, która jest zwiastunem klimatu jaki zastaniemy na tej płycie. Słyszymy tu dosyć mroczną linię basową wzbogaconą zwłaszcza w refrenach o partie melodyczne zagrane na warr guitar – brzmiące jakby wydobywały się ze zwyczajnej gitary elektrycznej. Mamy przejmujący tekst, z którego zapada w pamięć szczególnie wyeksponowana fraza: „...i tak w miłości brak brnę...”. Wszak każdy z nas przynajmniej raz w życiu dosłownie „brnął” w to uczucie na przekór wszystkiemu:

„Nigdy się nie uśmiechasz i to mi się w Tobie podoba,
Ty nigdy na mnie nie czekasz i to mi się w Tobie podoba,
Ty wcale mnie nie rozumiesz i to mi się w Tobie podoba,
Ty w ogóle kochać nie umiesz i to mi się w Tobie podoba...”

Na specjalną uwagę zasługuje moim zdaniem piosenka „Laf” ze świetnym tekstem Anny Saranieckiej (znanej szerszej publiczności m.in. z wieloletniej współpracy z Renatą Przemyk). To przejmujący utwór w którym z każdego dźwięku wypływa tęsknota za miłością, która nie zjawia się w życiu, między innymi dlatego, że „...podobno ciągle mijamy się...”.
Każdy z nas kiedyś chciał powiedzieć „...żeby stała u mych drzwi i czekała na mój znak...”. Utwór cechuje pozornie prosty aranż z wyraźnie zaznaczoną rytmiką i wpadającą w ucho linią melodyczną. Brzmienie głównego basu wraz z głosem Pauliny wprawiają słuchacza w swoisty trans.
Z każdym kolejnym utworem zanurzamy się w specyficzny świat wykreowany przez autorów płyty. Roman Ślazyk wydobywa ze swoich gitar magiczny klimat lekko niepokojącej drogi, która prowadzi nas przez różne światy uczucia zwanego po prostu miłością.
W ten sposób docieramy do utworu „Virginia”. Jest to jedyny tekst na płycie, w którym tak blisko obcujemy z pragnieniem śmierci. Tutaj znów tekstowo wsparła projekt Anna Saraniecka, podobnie zresztą jak w kolejnym utworze pt.: „Ciebie”.

Następnym utworem zasługującym na szczególną uwagę (zaznaczam, że oczarował mnie od pierwszej chwili) jest „Taniec niemocy”. W tym utworze po spokojnej zwrotce zastajemy niemal wykrzyczany refren:

”Tańczymy w takt własnej niemocy,
stoimy w drzwiach, szukamy pomocy,
z miłości jest klatka...”

Wrażenia z odsłuchu nie da się opisać słowami – trzeba usłyszeć, żeby pojąć do końca na czym polega magia tej piosenki.

Muszę przyznać, że od wielu lat nie słyszałam na polskim rynku tak bardzo spójnej muzycznie produkcji – tutaj każdy utwór idealnie współgra z całością. Na pewno nie jest to tzw.”krążek dla mas” tak jak i Paulina nigdy nie była „masowa”... Jest jedną z nielicznych artystek, które od lat konsekwentnie podążają własną drogą. Dzięki temu nie da się jej zamknąć w żadne ramy.


Fragmenty utworów do odsłuchania pod adresem:
Posłuchaj fragmentów utworów.

Płyta:
Empik
Merlin.pl

Zapraszamy także:
Oficjalna strona Pauliny Bisztygi.
Paulina Bisztyga na Facebook'u