Niekoniecznie stworzeni. Nic. Budowanie. Nie a nie i za nic. Przez nic, po nic, do niczego,, z niczym, o niczym. Czym innym? Bez korzeni. Ani mru mru. Ani. Ani nie było Ani nie było A. Ni poszło. Szło, szło i nie doszło. Wmieszało się w tło. Łosie. Dziwne stworzenia. Wielkie poroża i niebieskie garniturki. Żar. A cóż to takiego? Ego. Moje ego. Alter ego. Egotyzm, egoizm i wszystko wirtualne. Nieprecyzyjne jak wiatr, niedokończone jak wiersz, niespełnione jak sen, niewyspane jak dzień i nie do końca nic.
Łosie. Chodzą takie po ulicach i udają, że kiedyś żyło się lepiej. Śnią sny, o których nawet wieloryby nic nie wiedzą. W lesie wiewiórki obierają czekoladę z ostatnich uśmiechów. Wyjeżdżają, przyjeżdżają i z uporu nie wracają. Nigdy. Głupota nie ma granic. Jeden powrót mógłby zmienić tak wiele.
Niosą szczęście. Częściej. Jak potwory. Śnią się po nocach, wybijają z rytmu dnia, nie dają spać, budzą burzą o poranku, który okazuje się południem. Po południu wiatr. Na drzewach nie ma śladu po wiewiórkach. Nieme i głuche telefony, których nie ma. Kilka zaprzeczeń sacrum, profanacja myśli, sprowadzanie nieosiągalnego.
Łosie. Idiotycznie uśmiechnięte, naiwne żony kreta. Kretynki. Chowają się jak strusie w pętlę czasu, zapętlają, zasupłują, nie odpowiadają, nie milczą, bywają w niebycie.
A na niebie rosną granaty. Rozsadzają rzeczywistość licząc do kilkunastu razy z rzędu. Nie sypiają, nie zmieniają formy, nie stawiają przecinków. Corocznie popełniają ponad 3 biliony samobójstw i żyją dalej. Zmieniają wymiar, czas, kształt formę przestrzeń i smak. Powietrze. Mózg, powietrze może przestanie, zanim zacznie. Nie pasuje wszystko znacznie. Kto wszy psuje?
- kochasz mnie na zawsze? – uśmiechnęła się kretynka do łosia, pytając z idiotycznym wyrazem twarzy o jakąś inną latawicę.
- wesz mi szczęścia nie daje – odparł ten przerażony wielkością poroża, podrapał się za uchem, uniósł prawe skrzydło nad lewy bark i napił się whisky w nietypowej, lekceważącej pozycji.
- tak wiecznie, bezgranicznie i bez końca – dorzuciła kretynka zbierając garby ze ściany i łapiąc wiewiórki w orzeszki.
- kat wie czy nie wie? Jak nie wie, głowę zetnie, ja wiem to ja nie wiem. Graniczenie. Jedynie z dozą ostateczności. Z tego co wiem, koń bzu nie lubi - odparł łoś ściskając truskawkowy sufit o niebieskim zalążku marihuany. Tego wieczoru postanowił upić się niczym i przedawkować. Śmierć z niczego pisana bowiem jest łosiom od zawsze.
Niebanalnie naiwni. Winne banany. Inne Nany. Wszystkie takie same różne, podłużne, niesmaczne ,lubieżne i z pragnieniami zbieżne. Niebanalnie szaleni. Szalem szału otuleni zasypiamy w swych ramionach. Czym kretynka? Kreta żona.
- usiadłam kawą na drugą stronę oka – powiedziała martwa sroka.
Kret przyglądał się kretynce, rzekł dwa słowa, po czym wielce obrażony tak mówi do swojej żony:
- Armagedon, moja droga, żeby mnie bolała noga?! Któż to słyszał, żeby w ciszy łoś pozjadał wszystkie myszy??!
Zmieszanie. Zaplątanie. Odbicie od normy. Życie. Stanie, ssanie i leżenie. Że nie leżę? Cóż się zdarza, że mnie krowa do ołtarza wiedzie. Wiedzie? Nie wie, bo jest ze wsi i za murzynami lasu, zamiast ciszy chce hałasu.
Szaleństwo. Stan nieokiełznany. Rozbity jak jastrząb w locie przez orzeszek. O żesz ku… ty mój.
Kuty na cztery łapy przestawny szyku postawny. A niech cię, albo mnie ale nie nas. Sanie w lato. I przez las na wiewiórki łosie zbierać. Żaden łoś nie lubi wiedzieć, że jest łosiem. Kret może być jednym i drugim. I tak jest ślepy.


Data publikacji w portalu: 2010-07-28