Samotność samotnością

Dyskusje, wymiana opinii i doświadczeń na tematy związane z życiem kobiet kochających kobiety. Wsparcie dla potrzebujących.
ODPOWIEDZ
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 17 sty 2020, o 21:11

Cześć dziewczyny, czuje się nieswojo i trochę nie na miejscu praktycznie wszędzie. Nie potrafię zaczynać rozmów, nie potrafię ich pociągnąć, odpowiadam trochę niezręcznie, albo się śmieję. Śmiech ogólnie jest super, tylko szybko się nudzi.
Przeprowadziłam się z miejsca gdzie czułam się nieźle, do miejsca gdzie czuje się zaaajebiście źle. Samotnie. I wiem, że ta zmiana to tylko wymówka, po prostu nie radzę sobie z ludźmi. Totalnie mi już odwala. Ale równocześnie nie zainicjuję niczego, bo to jest tak daleko poza moją strefą komfortu, że prędzej się uduszę niż do kogoś zagadam. Moi znajomi z uczelni mają własne życia i znajomych, więc na weekendy zostaję sama. Tylko ja i mój biały pies.
Już nie mam pomysłu, tracę ostatki motywacji, staję się coraz bardziej zgorzkniała, mniej się uśmiecham, częściej boli mnie głowa, uciekają mi z pamięci godziny, wariuję. I dużo narzekam. I nic z tym nie robię.
Właściwie nie wiem co mogę robić, sama na krańcu Polski, oprócz skończenia studiów i nabawienia się depresji, czy innego... ugh, zaburzenia. Co wy robicie jak nie macie do kogo zagadać? Czy cokolwiek z tym robicie czy może czekacie na cud, jak ja?
Awatar użytkownika
OldSheWolf
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 78
Rejestracja: 26 gru 2019, o 18:44

Re: Samotność samotnością

Post autor: OldSheWolf » 17 sty 2020, o 21:33

Na początek pogadaj z nami 😁😁😁
Awatar użytkownika
ImaSumak
super forma
super forma
Posty: 3698
Rejestracja: 29 paź 2014, o 00:07

Re: Samotność samotnością

Post autor: ImaSumak » 17 sty 2020, o 21:38

Zgłoś się do najbliższego schroniska dla zwierząt. Możesz chodzić z psami na spacery, przy okazji poznasz ludzi. Stawiam na laski, również les :)

Ten koniec Polski to Białystok czy Rzeszów?
Lubię kiedy kobieta...
Gaik
super forma
super forma
Posty: 1067
Rejestracja: 21 paź 2008, o 02:00

Re: Samotność samotnością

Post autor: Gaik » 17 sty 2020, o 21:45

Przykra prawda jest taka, że dla każdego człowieka najważniejszy jest on/ona sam/sama. Równocześnie prawdą jest, że sami i same rodzimy się i umieramy. I z tego wynika życiowa maksyma, że nie chcij, a przyjdzie, zajmij się sobą to i towarzystwo się znajdzie.Wynika, bo gdy robimy samodzielnie rzeczy atrakcyjne dla innych to te i ci inni do tego lgną.
Cierpisz na samotność, to cierp, ale konstruktywnie. Idź w to co Cię ciekawi bez oczekiwań znajomości, zajmuj się pasją lub jej poszukiwaniem. Towarzystwo zostaw losowi.
A i owszem, gadanie na forum w trakcie jest dość mało ryzykowne i pocieszające.
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 17 sty 2020, o 22:46

OldSheWolf pisze:
17 sty 2020, o 21:33
Na początek pogadaj z nami 😁😁😁
Ach, przechętnie... tylko jak? Ssstresuję się :P
spacerowiczka9
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 83
Rejestracja: 18 paź 2019, o 20:33

Re: Samotność samotnością

Post autor: spacerowiczka9 » 17 sty 2020, o 22:47

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 21:11
Cześć dziewczyny, czuje się nieswojo i trochę nie na miejscu praktycznie wszędzie. Nie potrafię zaczynać rozmów, nie potrafię ich pociągnąć, odpowiadam trochę niezręcznie, albo się śmieję. Śmiech ogólnie jest super, tylko szybko się nudzi.
Przeprowadziłam się z miejsca gdzie czułam się nieźle, do miejsca gdzie czuje się zaaajebiście źle. Samotnie. I wiem, że ta zmiana to tylko wymówka, po prostu nie radzę sobie z ludźmi. Totalnie mi już odwala. Ale równocześnie nie zainicjuję niczego, bo to jest tak daleko poza moją strefą komfortu, że prędzej się uduszę niż do kogoś zagadam. Moi znajomi z uczelni mają własne życia i znajomych, więc na weekendy zostaję sama. Tylko ja i mój biały pies.
Już nie mam pomysłu, tracę ostatki motywacji, staję się coraz bardziej zgorzkniała, mniej się uśmiecham, częściej boli mnie głowa, uciekają mi z pamięci godziny, wariuję. I dużo narzekam. I nic z tym nie robię.
Właściwie nie wiem co mogę robić, sama na krańcu Polski, oprócz skończenia studiów i nabawienia się depresji, czy innego... ugh, zaburzenia. Co wy robicie jak nie macie do kogo zagadać? Czy cokolwiek z tym robicie czy może czekacie na cud, jak ja?
Poszukałabym miejsc, gdzie można pójść i spotkać się z innymi ludźmi bez przekraczania za bardzo sfery komfortu - jakieś zajęcia typu hobby, gdzie jest oczywisty temat do rozmów, nie trzeba wymyślać nie wiadomo czego żeby zagadać i nie trzeba stawać na rzęsach żeby rozmowa nie wygasła. Skoro masz psa to może coś związanego z psami, gdzie będziesz miała szansę spotkać innych psiarzy. Albo jakieś miejsca, gdzie można pobyć i czegoś ciekawego posłuchać, bez konieczności odzywania się ale dając sobie taką możliwość jeśli akurat ma się lepszy dzień. Może znajdziesz w ten sposób miejsce, gdzie poczujesz się u siebie, a nie nieswojo. Niestety umiejętności przełamywania się nabywa się małymi kroczkami, bez zmuszania się ale i bez poddawania się każdemu lękowi. Może potrzebujesz się wzmocnić jakąś terapią, oswoić z bezpiecznym kontaktem z druga osobą, gdzie niczego konkretnego nie trzeba mówić ani robić. Bądź dla siebie życzliwa. Na pewno jest jakiś powód, dla którego czujesz się wszędzie nie na miejscu. Warto się temu przyjrzeć, z życzliwością dla siebie. Nie zawstydzaj się, że nic z tym nie robisz. Nie robisz, bo to widocznie trudne a nie masz wsparcia. Bez wsparcia trudno się robi trudne rzeczy. Warto zacząć powoli, małymi kroczkami.
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 17 sty 2020, o 22:51

ImaSumak pisze:
17 sty 2020, o 21:38
Zgłoś się do najbliższego schroniska dla zwierząt. Możesz chodzić z psami na spacery, przy okazji poznasz ludzi. Stawiam na laski, również les :)

Ten koniec Polski to Białystok czy Rzeszów?
To jest bardzo dobry pomysł, ale już tego spróbowałam rok temu i niestety powiedzieli mi, że "mają zbyt wielu wolontariuszy"... nie wypaliło ;/
To Szczecin ;)
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 17 sty 2020, o 22:59

Gaik pisze:
17 sty 2020, o 21:45
Przykra prawda jest taka, że dla każdego człowieka najważniejszy jest on/ona sam/sama. Równocześnie prawdą jest, że sami i same rodzimy się i umieramy. I z tego wynika życiowa maksyma, że nie chcij, a przyjdzie, zajmij się sobą to i towarzystwo się znajdzie.Wynika, bo gdy robimy samodzielnie rzeczy atrakcyjne dla innych to te i ci inni do tego lgną.
Cierpisz na samotność, to cierp, ale konstruktywnie. Idź w to co Cię ciekawi bez oczekiwań znajomości, zajmuj się pasją lub jej poszukiwaniem. Towarzystwo zostaw losowi.
A i owszem, gadanie na forum w trakcie jest dość mało ryzykowne i pocieszające.
Aż się uśmiechnęłam ;)
Zainspirowałaś trochę, a to jest ważne. Postaram się od dzisiaj cierpieć konstruktywnie. Dziękuję!
Jednak nie potrzebuję potwierdzenia niskiego stopnia ryzyka mojego użalania się na forum, bo jestem tego świadoma, niestety. Bez tego post główny by nie powstał ;)
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 17 sty 2020, o 23:15

spacerowiczka9 pisze:
17 sty 2020, o 22:47
Poszukałabym miejsc, gdzie można pójść i spotkać się z innymi ludźmi bez przekraczania za bardzo sfery komfortu - jakieś zajęcia typu hobby, gdzie jest oczywisty temat do rozmów, nie trzeba wymyślać nie wiadomo czego żeby zagadać i nie trzeba stawać na rzęsach żeby rozmowa nie wygasła. Skoro masz psa to może coś związanego z psami, gdzie będziesz miała szansę spotkać innych psiarzy. Albo jakieś miejsca, gdzie można pobyć i czegoś ciekawego posłuchać, bez konieczności odzywania się ale dając sobie taką możliwość jeśli akurat ma się lepszy dzień. Może znajdziesz w ten sposób miejsce, gdzie poczujesz się u siebie, a nie nieswojo. Niestety umiejętności przełamywania się nabywa się małymi kroczkami, bez zmuszania się ale i bez poddawania się każdemu lękowi. Może potrzebujesz się wzmocnić jakąś terapią, oswoić z bezpiecznym kontaktem z druga osobą, gdzie niczego konkretnego nie trzeba mówić ani robić. Bądź dla siebie życzliwa. Na pewno jest jakiś powód, dla którego czujesz się wszędzie nie na miejscu. Warto się temu przyjrzeć, z życzliwością dla siebie. Nie zawstydzaj się, że nic z tym nie robisz. Nie robisz, bo to widocznie trudne a nie masz wsparcia. Bez wsparcia trudno się robi trudne rzeczy. Warto zacząć powoli, małymi kroczkami.
Właśnie szukam takiego miejsca... chodzę po Szczecinie, zwiedzam uliczki, ciekawe miejsca, mijam ludzi i brak mi samozaparcia, żeby gdzieś wejść, do kogoś zagadać, albo pozwolić sobie na odsunięcie od siebie bariery, jaką tworzą słuchawki i brak kontaktu wzrokowego. Tam gdzie widać mnie często i gęsto są kina ;d Psiarze żyją swoim życiem i choć uwielbiam to środowisko (mrużę oczy na uwielbiam), to trochę się do niego zraziłam przez nieudaną relację. I na ten moment od niego uciekam. Wiem, że to głupie.
Dziękuję, jesteś niesamowicie ciepła i piękne tworzysz zdania. :serce:
sottosopra
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 21
Rejestracja: 26 maja 2016, o 23:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: sottosopra » 17 sty 2020, o 23:56

Dużo, też zależy od otwartości otoczenia... Pamietam jak byłam we Włoszech to nie mogłam spokojnie posiedzieć na ławce, bo ciagle ktoś zagadywał :) Wtedy tego nie doceniałam a teraz mi tego brakuje :wink: Głowa do góry... To "uroki" XXI wieku :cool:
agnieszka007
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 71
Rejestracja: 29 gru 2019, o 17:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: agnieszka007 » 18 sty 2020, o 00:17

A jakie masz hobby? Coś zaraz z Ciebie wyciągniemy :) Może spróbuj swoich sił w jakimś kole naukowym?
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 18 sty 2020, o 01:22

sottosopra pisze:
17 sty 2020, o 23:56
Dużo, też zależy od otwartości otoczenia... Pamietam jak byłam we Włoszech to nie mogłam spokojnie posiedzieć na ławce, bo ciagle ktoś zagadywał :) Wtedy tego nie doceniałam a teraz mi tego brakuje :wink: Głowa do góry... To "uroki" XXI wieku :cool:
Moje ulubione usprawiedliwienie <3 To miasto jest złee, to z ludźmi jest problem nie ze mną, pfh :D
jedenastalitera
Posty: 7
Rejestracja: 17 sty 2020, o 20:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: jedenastalitera » 18 sty 2020, o 01:30

agnieszka007 pisze:
18 sty 2020, o 00:17
A jakie masz hobby? Coś zaraz z Ciebie wyciągniemy :) Może spróbuj swoich sił w jakimś kole naukowym?
Behawiorystyka, szkolenia, tresura... poza tym - błahostki ;,) i'm just boooring
she76
rozgadana foremka
rozgadana foremka
Posty: 149
Rejestracja: 17 lip 2017, o 15:12

Re: Samotność samotnością

Post autor: she76 » 18 sty 2020, o 11:59

Nie każdy lubi "te klimaty", ale może boks tajski? Polecam. Są grupy tylko dla kobiet, jeśli wolałabyś. Po zajęciach można wyjść gdzieś wspólnie, albo zaprosić na wyjście tylko wybraną koleżankę :)
biedronca
super forma
super forma
Posty: 1551
Rejestracja: 22 kwie 2015, o 19:46

Re: Samotność samotnością

Post autor: biedronca » 18 sty 2020, o 12:24

Może na początek zdejmij słuchawki. Wtedy ktoś będzie miał chociaż szansę, żeby do Ciebie zagadać. Jeżeli wszędzie chodzisz ze słuchawkami i unikasz wzroku, wysyłasz przekaz, że dobrze Ci ze swoją samotnością i nie chcesz tego zmieniać, więc przeciętny człowiek nie będzie próbował Ci się narzucać.
Awatar użytkownika
half_serious
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 49
Rejestracja: 12 cze 2016, o 01:49

Re: Samotność samotnością

Post autor: half_serious » 18 sty 2020, o 14:01

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 21:11
Cześć dziewczyny, czuje się nieswojo i trochę nie na miejscu praktycznie wszędzie. Nie potrafię zaczynać rozmów, nie potrafię ich pociągnąć, odpowiadam trochę niezręcznie, albo się śmieję. Śmiech ogólnie jest super, tylko szybko się nudzi.
Przeprowadziłam się z miejsca gdzie czułam się nieźle, do miejsca gdzie czuje się zaaajebiście źle. Samotnie. I wiem, że ta zmiana to tylko wymówka, po prostu nie radzę sobie z ludźmi. Totalnie mi już odwala. Ale równocześnie nie zainicjuję niczego, bo to jest tak daleko poza moją strefą komfortu, że prędzej się uduszę niż do kogoś zagadam. Moi znajomi z uczelni mają własne życia i znajomych, więc na weekendy zostaję sama. Tylko ja i mój biały pies.
Już nie mam pomysłu, tracę ostatki motywacji, staję się coraz bardziej zgorzkniała, mniej się uśmiecham, częściej boli mnie głowa, uciekają mi z pamięci godziny, wariuję. I dużo narzekam. I nic z tym nie robię.
Właściwie nie wiem co mogę robić, sama na krańcu Polski, oprócz skończenia studiów i nabawienia się depresji, czy innego... ugh, zaburzenia. Co wy robicie jak nie macie do kogo zagadać? Czy cokolwiek z tym robicie czy może czekacie na cud, jak ja?
Mam nieodparte przeczucie, że przesadzasz 😉 Piszesz w bardzo obrazowy, złożony sposób, a to już daje mi wrażenie, że w tematach, które Cię interesują jednak potrafiłabyś pociągnąć rozmowę dłużej😏
Jako 103 letnia koleżanka, wychowana w czasach co najwyżej walkmenów ze słuchawkami, sprzedam Ci mój protip na przełamywanie różnych blokad, który u mnie sprawdza się zawsze. Może tobie też pomoże 😁 Mianowicie robię to co mnie najbardziej przeraża. Nie zawsze oznacza to skok na głęboką wodę, ale konsekwentnie robię rzeczy niewygodne aż się z nimi oswoję. Dla przykładu, bardzo długo nie potrafiłam rozmawiać przez telefon. Nawet gdy miałam tylko zadzwonić do sympatycznej cioci z życzeniami urodzinowymi to albo kazałam komuś z rodziny przekazać je w moim imieniu albo z sercem w gardle dzwoniłam pierwsza aby zaraz po regółce oddać słuchawkę siostrze 😅 Pomogło mi podjęcie pracy w firmie gdzie musiałam odbierać i wykonywać telefony do klientów, którzy mieli jakąś wątpliwość lub problem z usługą, którą świadczyliśmy. Rozmowy zgodnie ze schematem były proste, a dodatkowo wdzięczność i serdeczność osób, które uzyskiwały ode mnie pomoc ośmielały mnie do kolejnych rozmów. Z miesiąca na miesiąc wprowadzałam dodatkowe innowacje zaczerpnięte ze szkoleń i artykułów w necie, które umilały rozmowy i dodawały mi śmiałości. Dziś moi pracownicy z podziwem mówią, że przez tel. jestem w stanie załatwić wszystko i zjednać sobie każdego, i nie mają nawet najmniejszych podejrzeń jak długą walkę ze swoim głupim myśleniem musiałam stoczyć😉
Podsumowując tę przydługą historię😅 myślę, że na początek warto wyciągnąć słuchawki z uszu i odpowiadać na zaczepki ludzi (Nawet tych starych jak węgiel, którzy gadają bez końca - ćwiczenie to ćwiczenie🤣), nim nauczysz się sama zgadywać. Generalnie z psem jest 100 razy prościej, bo wychodzisz na spacer tam gdzie inni mieszkańcy okolicy, Twój pies chce się bawić z innym i już można zagadać do właścicielki drugiego psiaka. Cokolwiek, że się chyba polubiły, że twój/Pani pies ma piękną sierść jak to robisz, itd. Z czasem oswoisz się z grzecznościowymi rozmowami i nabierzesz wprawy do prowadzenia bardziej celowych rozmów z osobami, które Cię konkretniej zainteresują😏 a przy okazji będziesz mieć więcej różnych znajomych😁 I pamiętaj, że nie od razu Rzym zbudowano, wszytko przychodzi z czasem🙂
Oprócz błękitnego nieba... 8) https://youtu.be/3FQK5gxpqfQ
Awatar użytkownika
ImaSumak
super forma
super forma
Posty: 3698
Rejestracja: 29 paź 2014, o 00:07

Re: Samotność samotnością

Post autor: ImaSumak » 18 sty 2020, o 14:03

jedenastalitera pisze:Psiarze żyją swoim życiem i choć uwielbiam to środowisko (mrużę oczy na uwielbiam), to trochę się do niego zraziłam przez nieudaną relację. I na ten moment od niego uciekam. Wiem, że to głupie.
Dziękuję, jesteś niesamowicie ciepła i piękne tworzysz zdania. :serce:
Pisząc psiarze masz na myśli generalnie właścicieli psów czy środowisko hodowców i wystawców?
Lubię kiedy kobieta...
Awatar użytkownika
OldSheWolf
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 78
Rejestracja: 26 gru 2019, o 18:44

Re: Samotność samotnością

Post autor: OldSheWolf » 18 sty 2020, o 14:17

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 22:46
OldSheWolf pisze:
17 sty 2020, o 21:33
Na początek pogadaj z nami 😁😁😁
Ach, przechętnie... tylko jak? Ssstresuję się :P
A jak chcesz, pojedynczo lub w zespole,
publicznie albo priv przez wiadomość prywatną. To forum przecie i do gadania stworzone, bez krępacji moja miła. Stara Wilczyca zaprasza do konwersacji. O wszystkim i o niczym. O czym Twoja spłoszona dusza zapragnie...
dreamer05
Posty: 2
Rejestracja: 14 sty 2020, o 06:46

Re: Samotność samotnością

Post autor: dreamer05 » 18 sty 2020, o 14:43

Hej, sądzę, że powinnaś skorzystać z pomocy psychologa, bo przecież to nie wstyd a pomaga. Opowiedziałabyś mu o tym co czujesz i on znalazłby źródło problemu. Bo z tego co piszesz wynika, że masz swego rodzaju fobię społeczną. Także sądzę, że to jeden z lepszych pomysłów, jednak tak jak już pisały poprzedniczki, każda rozmowa z drugim człowiekiem będzie dla Ciebie formą ćwiczenia i wystawienia strefy komfortu na próbę, owszem będzie to trudne, ale przecież zawsze możesz spróbować, nawet tutaj, ot tak porozmawiać z drugą osobą. Mam nadzieję, że odnajdziesz się w nowym otoczeniu, choć faktycznie może być to trudne (Szczecin to specyficzne miasto). Jeśli zechcesz możesz się do mnie odezwać i tym samym poćwiczyć swoje umiejętności podtrzymywania rozmowy, bez stresu 😊 Życzę Ci wszystko dobrego, abyś odnalazła się i zaczęła czerpać satysfakcję z życia.
Ananasik
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 53
Rejestracja: 21 gru 2019, o 13:30

Re: Samotność samotnością

Post autor: Ananasik » 18 sty 2020, o 18:23

ImaSumak pisze:
17 sty 2020, o 21:38
Zgłoś się do najbliższego schroniska dla zwierząt. Możesz chodzić z psami na spacery, przy okazji poznasz ludzi. Stawiam na laski, również les :)

Ten koniec Polski to Białystok czy Rzeszów?
Rownie dobrze moze stanac na skrzyzowaniu. Tam kazdy zagada :pilka:
sottosopra
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 21
Rejestracja: 26 maja 2016, o 23:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: sottosopra » 19 sty 2020, o 01:59

Ananasik pisze:
18 sty 2020, o 18:23
ImaSumak pisze:
17 sty 2020, o 21:38
Zgłoś się do najbliższego schroniska dla zwierząt. Możesz chodzić z psami na spacery, przy okazji poznasz ludzi. Stawiam na laski, również les :)

Ten koniec Polski to Białystok czy Rzeszów?
Rownie dobrze moze stanac na skrzyzowaniu. Tam kazdy zagada :pilka:
Dobra koncepcja... Najlepiej "przeskrob coś" trafisz w wiadome miejsce... Poznasz tam nowych ciekawych ludzi oraz otrzymasz zakwaterowanie i wikt :-P
littlegirl_90
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 11
Rejestracja: 16 sty 2020, o 09:05

Re: Samotność samotnością

Post autor: littlegirl_90 » 19 sty 2020, o 09:06

Podobno kobieta najlepiej się czuje będąc rozsądnym egoistą i w razie czego najlepiej jest liczyć na siebie, być samowystarczalną i coś w tym jest. Sama mieszkam w małej miejscowości (choć planuję przeprowadzkę), trzyma mnie tu w zasadzie jedynie praca, bliskość rodziny i w miarę tanie mieszkanie. Też nie mam za bardzo znajomych, miejscowa społeczność jest typowo "małomiasteczkowa" i średnio mi z nimi po drodze. Jak sobie radzę ? Przede wszystkim skupiając się na sobie i swoich pasjach, zainteresowaniach. W ten sposób zabijam czas i staram się go poświęcić na coś ciekawego i rozwojowego. Warto nawiązywać kontakt z innymi ludźmi o podobnych zainteresowaniach, czasem napisać coś na forum gdzie jest swoboda, luz i ludzie z którymi masz podobne zainteresowania i nierzadko wspólny punkt widzenia, poświęcić czas na naukę czegoś nowego, rozwijanie pasji (języki obce, jakieś kursy ? Tam też można nawiązać kontakt z ludźmi, współpracować z nimi). No i oczywiście zwierzak, sama mam kochaną psią przyjaciółkę, z którą codziennie spacerujemy nabijając kilometry. Polecam też by od czasu do czasu regularnie gdzieś się wyrwać, wyjechać i spotkać ze znajomymi z innej części Polski czy zagranicy. Mam znajomych w wielu częściach kraju i od czasu do czasu umawiamy się np na jakiś weekend by miło spędzić czas. To daje powera i pozytywne emocje.
Niemamowy
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 11
Rejestracja: 23 paź 2019, o 21:59

Re: Samotność samotnością

Post autor: Niemamowy » 19 sty 2020, o 11:20

Behawiorystyka, szkolenia, tresura... poza tym - błahostki ;,) i'm just boooring
[/quote]

Hej:) Nie jesteś 'boring', każdy ma inne zainteresowania, i te twoje to nie brzmią źle)
A co z tymi szkoleniami - przechodzisz kursy online czy chodzisz na takie grupowe? Bo najłatwiej się nawiązuje kontakt z tymi, kto się interesuje podobnymi rzeczami.
Porada jednej z forumewiczek, żeby pójść na boks taiski (albo jakikolwiek przeważnie męski sport) jest super. Pomogło by ci to znaleźć nieco inny typ środowiska, daleko od piesków i poprzednich związków. To są przewaźnie bardzo przyjemne dziewczyny. Spróbuj, może to by było dobrym rozwiązaniem dla Ciebie :)
agnieszka007
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 71
Rejestracja: 29 gru 2019, o 17:22

Re: Samotność samotnością

Post autor: agnieszka007 » 21 sty 2020, o 18:44

"Behawiorystyka, szkolenia, tresura..." kogo konkretnie? Fajne hobby.
Imheart
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 26
Rejestracja: 11 sty 2020, o 19:01

Re: Samotność samotnością

Post autor: Imheart » 24 sty 2020, o 09:14

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 21:11
Cześć dziewczyny, czuje się nieswojo i trochę nie na miejscu praktycznie wszędzie. Nie potrafię zaczynać rozmów, nie potrafię ich pociągnąć, odpowiadam trochę niezręcznie, albo się śmieję. Śmiech ogólnie jest super, tylko szybko się nudzi.
Przeprowadziłam się z miejsca gdzie czułam się nieźle, do miejsca gdzie czuje się zaaajebiście źle. Samotnie. I wiem, że ta zmiana to tylko wymówka, po prostu nie radzę sobie z ludźmi. Totalnie mi już odwala. Ale równocześnie nie zainicjuję niczego, bo to jest tak daleko poza moją strefą komfortu, że prędzej się uduszę niż do kogoś zagadam. Moi znajomi z uczelni mają własne życia i znajomych, więc na weekendy zostaję sama. Tylko ja i mój biały pies.
Już nie mam pomysłu, tracę ostatki motywacji, staję się coraz bardziej zgorzkniała, mniej się uśmiecham, częściej boli mnie głowa, uciekają mi z pamięci godziny, wariuję. I dużo narzekam. I nic z tym nie robię.
Właściwie nie wiem co mogę robić, sama na krańcu Polski, oprócz skończenia studiów i nabawienia się depresji, czy innego... ugh, zaburzenia. Co wy robicie jak nie macie do kogo zagadać? Czy cokolwiek z tym robicie czy może czekacie na cud, jak ja?
Skąd jesteś?
Interlokutorkas
Posty: 5
Rejestracja: 19 sty 2019, o 20:51

Re: Samotność samotnością

Post autor: Interlokutorkas » 1 lut 2020, o 21:14

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 22:51
ImaSumak pisze:
17 sty 2020, o 21:38
Zgłoś się do najbliższego schroniska dla zwierząt. Możesz chodzić z psami na spacery, przy okazji poznasz ludzi. Stawiam na laski, również les :)

Ten koniec Polski to Białystok czy Rzeszów?
To jest bardzo dobry pomysł, ale już tego spróbowałam rok temu i niestety powiedzieli mi, że "mają zbyt wielu wolontariuszy"... nie wypaliło ;/
To Szczecin ;)
W TokFm chyba czytają to forum ;-) Przed chwilą, w serwisie o 21:00, była mowa o tym, że szczecińskie towarzystwo opieki nad zwierzętami szuka wolontariuszy. Zresztą, mają takie ogłoszenie na głównej stronie: http://toz.szczecin.pl/wolontariat/

Powodzenia, jedenastalitera!
malina_grey
uzależniona foremka
uzależniona foremka
Posty: 828
Rejestracja: 19 paź 2016, o 22:00

Re: Samotność samotnością

Post autor: malina_grey » 1 lut 2020, o 23:43

Szkoda, źe Twoj koniec Polski nie jest w Wielkopolsce - potrzebuję kilkunastu rąk do wyprowadzania psów 😉
szinszila
Posty: 3
Rejestracja: 10 lut 2020, o 21:52

Re: Samotność samotnością

Post autor: szinszila » 10 lut 2020, o 22:30

jedenastalitera pisze:
18 sty 2020, o 01:30

Behawiorystyka, szkolenia, tresura... poza tym - błahostki ;,) i'm just boooring
Ja też interesuję się behawiorystyką (nawet ją studiuję :P ). Co do sportów walki to serdecznie polecam. Też jestem nieśmiałą osobą, a zapisanie się na karate pomogło mi zawrzeć nowe znajomości które kontynuuje do dzisiaj :cool:
dwadziescia4g
początkująca foremka
początkująca foremka
Posty: 34
Rejestracja: 3 lut 2020, o 18:38

Re: Samotność samotnością

Post autor: dwadziescia4g » 17 lut 2020, o 15:11

jedenastalitera pisze:
17 sty 2020, o 21:11
Cześć dziewczyny, czuje się nieswojo i trochę nie na miejscu praktycznie wszędzie. Nie potrafię zaczynać rozmów, nie potrafię ich pociągnąć, odpowiadam trochę niezręcznie, albo się śmieję. Śmiech ogólnie jest super, tylko szybko się nudzi.
Przeprowadziłam się z miejsca gdzie czułam się nieźle, do miejsca gdzie czuje się zaaajebiście źle. Samotnie. I wiem, że ta zmiana to tylko wymówka, po prostu nie radzę sobie z ludźmi. Totalnie mi już odwala. Ale równocześnie nie zainicjuję niczego, bo to jest tak daleko poza moją strefą komfortu, że prędzej się uduszę niż do kogoś zagadam. Moi znajomi z uczelni mają własne życia i znajomych, więc na weekendy zostaję sama. Tylko ja i mój biały pies.
Już nie mam pomysłu, tracę ostatki motywacji, staję się coraz bardziej zgorzkniała, mniej się uśmiecham, częściej boli mnie głowa, uciekają mi z pamięci godziny, wariuję. I dużo narzekam. I nic z tym nie robię.
Właściwie nie wiem co mogę robić, sama na krańcu Polski, oprócz skończenia studiów i nabawienia się depresji, czy innego... ugh, zaburzenia. Co wy robicie jak nie macie do kogo zagadać? Czy cokolwiek z tym robicie czy może czekacie na cud, jak ja?

Wybierz się na naukę tańca. Sport np. siłownia. Rozmawiać można wszędzie ale trzeba zrobić pierwszy krok.
ODPOWIEDZ