Chciałam podzielić się z Wami moją historią. Czytam forum od lat, myśle że zaczełam koło 2013
. I moja historia zaczyna się właśnie wtedy, a kończy mam nadzieję tym wpisem, bo pomyślałam że na zakończenie rozdziału zrobię właśnie tutaj podsumowanie. Już od podstawówki byłam zauroczona nauczycielką, dzisiaj patrzę na to z zażenowaniem i jak kiedyś ją widziałam to weszłam za budynek byle mnie tylko nie zauważyła, ale wiadomo kiedy ją poznałam byłam dzieckiem, trochę z różnych powodów zagubionym. Z perspektywy dzisiejszej babka ideałem zdecydowanie nie była. Byłam nią zafascynowana dobre kilka lat, aż poszłam do szkoły średniej i poznałam Ją. Nadmienię, że zawsze wolałam kobiety 30 lat starsze i takie też były te "obiekty". Na początku mnie irytowała, ale już kilka miesięcy później byłam w niej strasznie zakochana. Kiedy ją widziałam moje serce biło szybciej, w 1 klasie odkrywałam siebie na nowo i miałam chłopaka. Pamiętam jak całowałam się z nim na korytarzu i zobaczyłam, ze Ona patrzy na nas i się uśmiecha. Marzyłam żeby całować ją. Później w wyniku kilku zdarzeń zaczęłyśmy się zbliżać do siebie, ona opowiedziała mi coś bardzo prywatnego a ja poczułam się wyjątkowo, że taka kobieta zaufała właśnie mnie. Byłam bardzo dobra z jej przedmiotu, więc pod przykrywką nauki do niego spedzałam z nia mnostwo czasu, ta nauczycielka była tez moją wychowawczynią. Już w liceum chodziłyśmy razem na kawę, na spacery szalałam za nią, umiałam wystawić koleżanki, kiedy umawiałysmy się na jakies piwo po szkole, a widziałam ze ona wychodzi ze szkoły olewałam je i biegłam za nią byle móc tylko z nią proozmawiac te 30 minut. Czas z nią był magiczny, miałam w niej wielkie wsparcie, myślę że ją trochę łechtało że tak za nią szaleję, każdy wiedział że mam hopla haha. Ona miała rodzinę, więc tez kwestia jej orientacji była dla mnie niby oczywista, ale wiecie jak to jest. zawsze się na coś liczy. Potem dostałam się na prestiżowe studia, właśnie dzięki jej przedmiotowi, spełniłam wtedy jej marzenie, była dumna. Pewnie jak z wiekszosci swoich uczniow, ale jednak to ze mną miała cały czas kontat. Wyjechalam do innego miasta, mimo to systematycznie sie spotykałysmy na piwo/kawę/ wielogodzinne spacery. Była moją najlepszą przyjaciółką, kochałam ją, nawet kilka razy jej to powiedziałam, ona mówiła że tez mnie kocha. Mimo bardzo dużej roznicy wieku - ponad 30 lat, miałysmy super kontakt, rozmawialysmy o wszystkim -seksie, życiu, doświadczeniach, leżałysmy na trawie i patrzyłysmy w gwaizdy pijąc wino w lesie. Z nikim nie mialam takiej więzi jak z nią. Czułam się bezpiecznie i wyjątkowo. Setki sms przez te 10 lat, mnostwo spotak, plany. Równolegle oczywiscie toczylo się moje życia - miałam kilma dziewczyn, oczywiście bez szału no bo kochałam Ją. Potem poznałam dziewczynę, która pokochałam z która jestem do dzisiaj, to już 5 lat. W ciagu tego czasu moja wielka miłosc, fascynacja uwielbienie do nauczycielki ewoluowało rzecz jasna i opierało się na czystej przyjaźni. Dlaczego wiec czuje ze to koniec? Mimo tego, że moje uczucia się znormalizowały, bo różnice biochemiczne w mozgu 16 latki i prawie 30 latki są duze (ufff), dorosłam zmieniłam się. Widzę że ona jest w tym samym miejscu, tzn. kiedy sie umawiamy ona rzadko cos sama proponuje, kiedy ja proponuje to zawsze mowi ze raczej tak, albo ze ciezko jej pwoiedziec, bo ma rozne obowiazki, rodzinne. I zdalam sobie sprawe ze tak bylo zawsze, fakt czesto sie spotykalysmy, ale to ja musialam inicjowac wszystko tłumaczyła się, że jest "stara i nie używa telefonu, chce się bardzo ze mną spotkać, ale czasem tak wychodzi". I ja widziałam jej zaangazowanie kupowała mi prezenty, pisała co u mnie, wiedziałam, że ona COŚ do mnie czuje, że jestem wyjątkową osobą w jej życiu, wiele razy to mówiła. Ale jednak ja dzisiaj z perspektywy prawie 30 letniej osoby widzę, że nigdy nie byłam jej priorytetem, podkreślam rozumiem że miała dzieci (starsze ode mnie), wnuki i to generuje obowiązki, ale mimo wszystko mam wrażenie że ona nigdy by mnie w żadnej sytuacji nie postawiła na 1 miejscu. A jednak kiedy ma się przyjaciół to czasami chcesz żeby pokazali Ci, że jestes ważna, że jestes priorytetem. Ona ma też znajomych (tylko o mnie i o jednej kobiecie mówi, że jesteśmy jej przyjaciółkami) i szczerze wątpię, że z nimi na spotkania też umawia się w taki sposób jak ze mną - czyli umie dać znac dzień przed, w sensie potwierdzić czy tak czy nie, a czasem nawet tegop samego dnia. Ja nie mieszkam w moim rodzinnym mieście i mam dużo rzeczy na głowie jak przyjeżdżam więc bardzo mnie to frustruje. Kilka razy z nią o tym rozmawiałam na przestrzeni lat (znamy się ponad 10 lat), ona nie widzi problemu. I tak sobie myślę, że z takiej znajomość i trzeba wyciągnąć ile się da - doświadczenie tej starszej osoby, spojrzenie na niektore rzeczy, ona była moim ideałem w najważniejszych latach mojego życia. Może będąc dorosłą osobą ja się zmieniłam i są rzeczy, które dla mnie dziś są granicą nie do przeskoczenia i mam jasne oczekiwania do moich relacji międzyludzkich, których ona z różnych powodów nie chce/ nie może spełnić. I nigdy nie mogła ich spełnić, bo po prostu jest tylko człowiekiem, którego pokochała 16 latka... I tak sobie wymyśliłam właśnie, że nigdy nic nie napisałam na tym forum i może dla mnie dobrym zamknięciem tej ponad 10 letniej relacji będzie wpis tutaj, w formie pamiętnika online i podzielenia się tym z Wami Dziewczyny, Pozdrawiam!
Oczywiście nic się za tą sprawą nie wydarzyło bo myślę, że w żadnym stopniu nie pociągały jej kobiety, a druga sprawa to miałam wtedy 15 lat. Mam również inną historię, byłam już dorosła, w szkole średniej (znów polonistka), która swoją drogą dawała ciagle sprzeczne sygnały. Raz tak, raz nie, raz rozmowy do późna przez telefon i głębokie patrzenie w oczy, raz unikanie. Czasami myślałam, że tylko mi się wydaje (nie mówię o zakochaniu z jej strony tylko zainteresowaniu, zaintrygowaniu moją osobą), czasami byłam aż zanadto pewna. Sytuacja dziwna i nieklarowna. Od skończenia ostatniej szkoły też minęło kilka dobrych lat i ciągle, prawie codziennie mam z nią kontakt przez wiadomości chwilowe spotkania… Ja ze swojej strony buduję z nią przyjaźń, będąc w szczęśliwym i spełnionym związku z równolatką. Rozmawiałam ostatnio z koleżanką, psychologiem i doszłyśmy do wniosku, że w większości przypadków (bynajmniej w moim tak było) zauroczenie nauczycielkami jest najczęściej wtedy, kiedy nasza relacja z mamą jest w jakiś sposób nadszarpnięta, czy to w dzieciństwie, czy w późniejszym, prawie dorosłym życiu. Nauczyciele zajmują połowę naszego czasu, wydają się idealni w ulokowaniu uczuć… Jednak pamiętajcie kochane moje, że to Wy- same sobie powinnyście dać najpierw miłość, zainteresowanie, szacunek i uwagę… Wtedy nawet zawód miłosny tak bardzo nie boli, bo same dla siebie jesteście najważniejsze 
Była chyba sama oczywiście nigdy jej o mojej ogromnej sympatii nie powiedziałam ale na koniec szkoły jak poszłam z kwiatami przytuliła mnie bardzo mocno. Nawet nie wiem czy coś mi powiedziała bo już nie pamiętam. Fajne wspomnienia i pewnie większość tak ma. Nie wiem czy to ma coś wspólnego z relacjami z matką ale to chyba naturalne w procesie dojrzewania. Poznajemy kogoś kto poświęca nam uwagę i dużo wie a jeszcze jak jest dość młody/a i podoba nam się to zauroczenie gotowe.
To działa dokładnie tak jak w innych relacjach. Jeśli jest ta cała „chemia” to niezależnie od wszystkiego gdzieś tam, kiedyś drogi dwójki ludzi mimowolnie się łączą ponownie. 
no i pani z wf też mamy kontakt już stare dupy jesteśmy 
