Głodny wampir

To przychodzi jak nieznajoma, której twarz jeszcze nic nie znaczy. Przychodzi, zdejmuje kurtkę, czarną, siada obok i pokazuje coś, co ze sobą przyniosła. Jakiś folder? Czasopismo? Chłodny komplet czerwonych mebli na zdjęciu. Bąkam coś, co mnie samej nie zadowala.
Ma na sobie czarny żakiet, czerwoną bluzeczkę i czarne spodnie. Nosi buty na obcasach. Wysokich. Pewnie z dziesięć centymetrów.
Ma wystające obojczyki i dobrze widoczny mostek. Jest chuda. Nosi krótki, płaski łańcuszek, pierścionki w kształcie obrączek, bransoletkę z wygrawerowanymi niedźwiedziami, zegarek.
Przychodzi i zamawia piwo. Niczego się nie domyślam, jeszcze nie wyczuwam nadchodzącej katastrofy. Nie patrzę w oczy, nie patrzę na usta. Tylko dziwi mnie, że zmarszczki wokół jej ust uśmiechają się do mnie, a jej ręka prowadzi moją po dobrze ostrzyżonej, kobiecej fryzurze. Nie staram się zapamiętać niczego, bo coś na kształt odruchu Pawłowa każe mi się spiąć. Moja wierna, kochana intuicja włącza żółty alarm.
Jasne, to głos. Dlaczego, kurczę, mają takie głosy, co? Jedna sztanca? A ja mam w uszach coś, co pasuje jak zamek do klucza? Jak rękawiczka do ręki? Jak receptor do cząsteczki katalizatora?
Pojawia się ta eteryczna substancja, oblepia mi uszy, wsącza się do środka i z moim mózgiem, z wysoko wyspecjalizowanym białkiem robi się coś niedobrego. Zmienia się kształt, właściwości i charakter. Odtąd mam w głowie jajecznicę.
- Yes, master! I can hear you! - wariat uwięziony w zakamarkach mojego umysłu chwyta kraty i wybałuszając oczy, wyje przez okno do swojego pana.
No, dobra. "I can hear you", a ty mnie?
- Ja ciebie też. I`d love to make love to you - słyszę i robi mi się gorąco.
- Jesteś pijana, jutro nie będziesz pamiętać - próbuję wykupić sobie polisę na życie.
- Będę. Zawsze pamiętam, nawet jak piję - odpowiada ona.
Czy było coś więcej? Jasne, że nie. Może tylko list, który musiałam wysłać, żeby zadośćuczynić jej pragnieniu krwi, a mojej chęci oddania się. Lub może poddania. Chociaż tłumaczyłam sobie i jej, że robię to dla siebie, że w ten sposób sobie pomagam i - oddaję sprawiedliwość jej hm mm... magii? Tak, magii. Niestety.
- Yes, master, from now on, I can hear you...

Czekam, a czekanie jest komórką, która złośliwie leży na stole i milczy. Zaraz nią walnę o ścianę! Czekam, a czekanie jest mailami, które pisze ktoś inny, nie ona. Czekam, a czekanie jest godziną trzynastą dwanaście, piętnastą zero cztery, szesnastą trzydzieści, siedemnastą (jak dobrze, że już piąta, może napisze z domu?). Wiem, że ani jej w głowie pomyśleć o mnie. Wiem to doskonale, ale to takie niewiarygodne. Po prostu w to n i e wierzę.
Czekam, a czekanie jest poniedziałkiem, wtorkiem, środą, ale tylko do dziesiątej rano, bo robiąc z siebie... lub może tylko sygnalizując, że... Siedząc w wannie wysyłam jej sms-a. No, po prostu nie wytrzymałam dłużej. Odpowiada! Chce, żebym napisała jej coś miłego. Coś miłego... ale jak to ująć w słowa?
W czwartek było jeszcze gadu - gadu. Potem już tylko cisza. W końcu (pisownia oryginalna):
"Hm, lubię jak ludzie szczerze mówią, co im na sercu leży. Do tego połechtałaś moją dumę (...) Pisanie z Tobą sprawiło mi dużo przyjemności (...) Cieszę się, że zwróciłaś na mnie uwagę (...) ale, przepraszam, jeśli zabrzmi to równie poważnie (...) możemy się spotkać np. podczas imprezy z moimi znajomymi lub na kawie (...) zupełnie po KOLEŻEŃSKU.
Pozdrawiam Cię ciepło"

Tak. No to z jajecznicą w głowie mogę się teraz tylko pozastanawiać nad sensem życia, nad kobietami, i nad tym, że kopnięta - koziołkuję, jakby to nie była Ziemia tylko Księżyc. Bardzo, bardzo, bardzo długo.
Oraz mądrze poczytać sobie w kibelku Nicole Muller. O, pisze coś fajnego:
"291. Intensywność i trwałość wykluczają się wzajemnie"
"222. Nie należy gloryfikować bólu. Wystarczy przyznać, że jest konieczny"
To w końcu warto było o tym wszystkim opowiedzieć? Czy może nie ma o czym mówić... Czekam, aż mi się rozjaśni.