SREBRNE ŚWIATŁO

Dla Miry

Love comes suddenly like slumber-
it closes your eyes
it makes you dream
it gives you rest only
to make you stronger when
you wake up from its dream

Sobota

Kilka białych kresek na talerzyku. Dzielimy po równo. Za chwilę moja kolej. Za chwilę wolność od siebie, od umęczonej siebie, stęsknionej i opuszczonej siebie. Gotuję właśnie sobie mózg, by powstało smaczne i pożywne danie instant.
Wciągam... Śluzówka reaguje podrażnieniem i nadmiarem wydzieliny. Zatkany nos, ale to tylko na chwile. Minuta, dwie, trzy, cztery... zaczyna się odliczanie do tego raju na ziemi. Już prawie opanowaliśmy stany szczęścia... chemicznie. Pyk. Bańka lęku pryska. Jestem wolna, ktoś ściągnął z moich barków pięćdziesiąt ton ołowiu. Zaczyna się noc, czas wyrwany szponom demona, który za mną się czołga, czai za rogiem, podkłada nogę, choć do końca boi się podejść i złapać mnie za gardło. Dlaczego? Nie wiem. Zaciskam zęby, ósemki wbijam nieświadomie w dziąsła, bo już nie czuję bólu fizycznego.
Zamykam oczy. Rozchylone nozdrza badają powietrze. Jestem jak wilk. Słucham szelestów w trawie, słucham bicia serca ziemi, wsłuchuję się w bicie swego serca, w jego nieustanne drżenie. Wszystko ma sens, drzewa szepcą do siebie, owady przemierzają ścieżki w trawie, ptaki szykują się do snu, cały świat kręci się w sensownym rytmie. I już wiem. Powstaje scenariusz i plan, pojawia się cel.
Poniedziałek
Wsiadam na motor, który właśnie nabyłam za ostatnie pieniądze. Jest druga w nocy, puste drogi, Halny wiatr podrywa korony drzew, jeszcze pełne zielonych liści. Oświetlone księżycem góry wyglądają niebezpiecznie, ale podpowiadają mi drogę. Zapinam skórę, wkładam kask, gaz do dechy. Motor jest jak szlachetnej krwi Arab, zrywa się do galopu pod ruchem spinających go moich ud. Służy mi, aby do Ciebie dotrzeć, Dzika Kobieto. Drogę oświetla srebro promieni księżyca. Wygląda jak struna pośród ciemnych drzew, płynie jak rtęć, jest jak światłowód. Czy mogę jeszcze szybciej? O tak. Naciskam na rumaka, rwie się do jeszcze szybszego galopu, tryska radością. Ściany lasu wokół drogi zamieniają się w ściany tunelu, w którym wszystko błyszczy, tętni, brzmi muzyką roziskrzonej nocy. Wpadam na autostradę. Tutaj już nie ma żadnych granic, rozwijam największą prędkość, płynę, stapiam się w jedno z drogą. Osiągam stan przepływu, wielkiego i niekończącego się przepływu. Staję się prędkością, rytmem silnika, pokonaniem czasu. Tak, czasu. Chcę go zawrócić, chcę wpaść na moment do czerwca, może kwietnia, a może cofnąć się jeszcze głębiej w przeszłość, kiedy się wszystko zaczęło i powiedzieć Ci, że... że... jesteśmy jednością.
Dojeżdżam do miasta, które mi Ciebie zamknęło. Podjeżdżam pod jedną z tysięcy wież, które w nim stoją. Mój wewnętrzny noktowizor Cię szybko wyszukuje. Jesteś w sypialni. Jesteś za kratami, które za moment rozciągnę, wyzwolę Dziką Kobietę, otulę ją i wezmę ze sobą.
Podchodzę do Ciebie, jesteś naga. Otulam Cię, wkładam białą lnianą koszulę, tę, w której wyglądasz jak elf, jak Pani Jeziora. Patrzysz na mnie i się dziwisz, chyba nie poznajesz do końca, kim właściwie jestem. Na Twojej pięknej twarzy w szmaragdowych oczach pojawiają się iskry, Twoje pełne wargi układają się w grymas uśmiechu. Jesteś taka śliczna, nieziemsko wręcz cudna i ponętna. Patrzysz na mnie już inaczej, rozpoznajesz, podnosisz dłoń...Uderzasz mnie w policzek. Wciągam powietrze głęboko w płuca, nie widzisz łzy w oku. Spada na Twoje stopy... Chwilę stoimy naprzeciw siebie, nie mówiąc nic. A może mówiąc tak wiele. Po chwili odjeżdżamy. Siadasz za mną na motorze i obejmujesz mnie ciasno ramionami. Chociaż Cię teraz nie widzę, to wiem, że się uśmiechasz. Czuję, jak Twoje palce twardnieją na moich plecach, czuję jak Twoje paznokcie wbijają się w moją skórę. Stymulujesz mnie do biegu, do wystrzelenia w przestrzeń, do gnania jak najdalej od zmęczenia czasu. Jesteśmy same na szerokiej, bezkresnej drodze, która otula naszą ucieczkę. Nie ma ani jednej chmurki na niebie, widać wszystkie gwiazdy, ale ta najważniejsza i jedyna siedzi ze mną teraz na motorze i wtapia się w Drogę Mleczną. Chcę nas jak najszybciej zawieźć do domu, ale nie do tego domu, który przestał być Twoim jakiś czas temu, do tego nowego domu, który kupiłam daleko pośród jezior na północy. Jeszcze chwila i tam będziemy.
Pędzimy poprzez bezkresne równiny, nikniemy za mgłą, która zasłania nas przed pogonią wspomnień, tworzy naturalna zaporę, przez która nic i nikt się nie przedostanie, by zburzyć nasz spokój. Zwalniam. Pęd przechodzi w spokojny bieg, nic już nas nie zawróci z drogi. Za chwile wjedziemy na teren mojej posiadłości. Wjeżdżamy w przyjazne lądy, gdzie wszystko sprzyja, gdzie trwa dłużej lato, a zima tworzy jedwabne dywany z płatków śniegu. Jest spokój. Jest cisza. Wyprężasz się jak kot, czuję każdy Twój ruch, obejmujesz mnie, czuję Twój gorący oddech na moim karku, czuję Twoje miękkie wargi. Chce już być na miejscu, chcę dać Ci się skonsumować. Pewność zastępuje niecierpliwość. Nagle zza zasłony lasu, oświetlony wstającym dniem wyłania się nasz nowy dom. Schody prowadzą do zacisznego pokoju, zatrzaskujesz za nami drzwi... Kręci mi się w głowie, mam dreszcze..
Patrzysz na mnie spojrzeniem drapieżnika, mglista wilgoć zasłania Ci źrenice, przełykasz ślinę...Co czuję... Boję się. Są w Tobie tak skrajne emocje, widzę apetyt, widzę złość, widzę strach i widzę głód. Jesteś taka silna, Twoje ciało rzuca cień na ścianę, który rośnie i zakrywa sobą wszystko. Wiem, że jeśli mnie obejmiesz, to zginę, wiem, że nie wytrzymam intensywności, a jednak... poddaję się. Każesz położyć mi się na brzuchu... stoisz przez chwilę i nic nie mówisz. Czuję, że sie zbliżasz, słyszę każdy krok, trzask drewnianej podłogi pod Twymi stopami, przyśpieszony oddech, bicie serca drapieżnika. Czuję się bez szans, nie wiem, co chcesz zrobić, jak to zrobić... Chcesz bym odsłoniła ciało. Czynię to posłusznie i drżę, czując Cię tak blisko, czując jak twój oddech skrapla się na skórze mych pośladków, jak me wnętrze zaczyna pulsować w rytm Twojego serca, a gęsia skórka spina mnie jak naciągnięta cerata. Dlaczego czekasz? Dlaczego każesz mi tonąć w niepewności, w lęku o następną sekundę, w napięciu, w obawie o następną minutę. Zrób to, proszę, weź mnie tu i teraz, bo napięcie mnie rozerwie, bo nie wytrzymam dłużej, bo nie wytrzymam swojej nagości. A Ty... Ty masz czas. Muskasz mnie delikatnie, perfekcyjnie, bezlitośnie. Mamisz mnie, że to już, że mnie wreszcie zjesz i nie będziesz tylko przesuwać na talerzu pałeczkami, dotykać, badać miękkość, nadgryzać, turlać, polewać sosem, raz zimnym, raz gorącym, doprawiać, na słodko, słono. Chcesz zrobić ze mnie wyrafinowane danie... Zanim mnie posiekasz kłami, rozerwiesz pazurami, przygnieciesz słodkim ciałem, odbierzesz życie... Nasycasz moje drżenie, zaczynam tętnić. Gotujesz mi środek, na miękko, gotujesz go na coś kolejnego. O takkkkk... Dzisiaj oddalam się dzikiej kobiecie... A ona zjadła konkretny posiłek.
Niedziela
Budzę się, czując krew w policzkach. Moje szczęki są jak ze stali. Boli mnie wszystko, co składa się na głowę, mięśnie żuchwy zesztywniały, stan zapalny. Dotykam szyi, wyczuwając pod skórą nabrzmiałe węzły chłonne. Wychodzę na ulicę, miasto już się obudziło, żyje od kilku godzin, a ja chce się wtopić w tłum, być jednym z przechodniów kupujących precle, bułki, gazety. Chcę ucieczki od chaosu. Choć w dalszym ciągu szybko bije mi serce, powoli zaczynam tracić energię, która wychodzi ze mnie jak powietrze z dętki. Mrużę oczy, mając wrażenie, że mijający mnie ludzie dostrzegają mój stan. Jest zimno, to już przecież jesień, z jesiennymi porankami, to pierwszy dzień jesieni. Dobrze, że mam na sobie ciepły polar z kapturem, którym osłaniam skronie, źródło bólu. Przemieszczam się przez miasto jak zbity pies, który bardzo chce się schować pod ciepły dach. Czuję, że nie mogę zacisnąć szczęki, mięśnie odmawiają posłuszeństwa, są jak małe ostre kamyki, włożone pod skórę. Kupuję gazetę, bułki, jestem już na dworcu. Jeszcze tylko pół godziny i znajdę się w domowym zaciszu, ale czy naprawdę będzie to zacisze? Czy znajdę spokój w czterech ścianach, bez Ciebie, bez nas... Autobus wlecze się jak stara jednotorowa kolejka. Ludzie, pomimo wczesnej pory, przysypiają, są też tacy, którzy patrzą przez szyby beznamiętnie. Energia mnie opuszcza, jest mi zimno, pomimo, że w autobusie jest dość ciepło. Znów się zastanawiam, dlaczego Polska jest tak mało czuła i przyjazna? Ostatni przystanek, kieruję się do domu. Marzę o łóżku, o prysznicu, o ciszy mieszkania. Wyobrażam sobie, jak nurkuję pod kołdrę, żyje wyobrażeniem ciepła rozchodzącego się po ciele, już niedługo zasnę i wszystko będzie dobrze. Przekręcam klucz... W zamku cztery ostre dźwięki: trzyk, trzyk, trzyk, trzyk, otwieram i zanurzam się w półmrok zasłoniętego żaluzjami pokoju. Trzyk, trzyk... jestem bezpieczna. Czyżby? Nie do końca, wpuściłam niebezpieczeństwo do środka, jestem nim ja, albo to coś, co ze sobą tu przyniosłam, co w dalszym ciągu tłoczy adrenalinę w system, powoduje przyspieszone bicie serca, niespokojny oddech, poszerzone źrenice, lęk. Chcę to wszystko spłukać gorącą wodą, wypłukać, zetrzeć gąbką, niech spłynie do kanału. W końcu zmorzy mnie zmęczenie, serce ucichnie. Zaszyję się jak zraniony zwierzak, gdzieś odnajdę miejsce dla siebie, natura da mi spokój. Czy tak będzie? Zasnę i będę śnić.
Odnajdę Cię znów, Dzika Kobieto.
Wkrótce (zegar zaczął już odmierzać czas)
Promienie słońca przebiją się przez skórę i mięsnie i docierają do serca. Rozświetlają jego komory, przedostają się przez przedsionki, ogrzewają każdą jamkę i każdą krwinkę. Od tego ciepła wszystko się ożywia, gruczoły wydzielają hormony szczęścia, te dostają się do mózgu, a stamtąd do duszy. Dusza wysyła sygnał do mózgu, ten pobudza mięsnie, wstaję. Prostuję kończyny, biorę głęboki oddech, podejmuję decyzję. Przyszykuję nam papiery, glejt, który nas przepuści przez granicę kraju Founding Fathers. Spełni się marzenie, to, które śniłam, to, które mnie ukoiło we śnie, odnowiło cerę, wyrównało zmarszczki. Kiedy już będziesz patrzeć przez malutkie okrągłe okienko na chmury, będąc nad chmurami, kiedy uświadomisz sobie, że już nic nas nie powstrzyma, odnajdziesz we mnie utracony dom, kiedy sama doń powrócę? I zaśniemy 'na łyżeczkę' pod gwiazdami, pod niebem trzech kolorów: granatowym, czerwonym i białym.